پایان هفته
گذشته از طرف دوستان عزیز وبلاگ نویس و اعضای شورای روستای جولادک الموت به مراسم
گرامیداشت نیمه شعبان که در این روستا برگذار شده بود دعوت شده بودیم. از ساعت 12
تا 2 که اونجا بودیم کلی بهمون خوش گذشت، گفتیم و خندیدیم و گشت و گذاری هم در باغات
و کوچه پس کوچه های روستای جولادک زدیم. از میزبانی خوب مردم خوش قلب و صمیمی این روستا هم تشکر می کنیم. البته گزارشی از این مراسم تهیه نکردیم
چون مطمئنآ دوستان وبلاگ نویس جولادکی با جزئیات بهتر به این مراسم خواهند پرداخت
و منتظر پست های مربوطه هستیم.
اما بعد
از پایان مراسم به اتفاق دکتر محمد آقا عسگری، دایی عطا اله و بابا رفتیم پیچه بن
و گردنه سلج انبار (سلمباری رجه). راه منتهی به پیچه بن و سلج انبار باریک بود و
ضعیت خوبی نداشت. ماشین محمدآقا هم یه مشکل فنی کوچیک داشت که در جاهای باریک
جاده، وقتی واسه راه دادن به ماشین روبرو وامیستاد خاموش می کرد و دیگه به این سادگی روشن نمی شد.
یه بار که هرچی استادت زد روشن نشد تا اینکه یه اکیپ مجهز از راه رسیدند و ماشین
رو بکسل کردند تا روشن شد (آدمای خیلی خوبی بودند، دمشون گرم). خلاصه اینکه ساعت 6
بعد از ظهر رسیدیم پیچه بن. عجب چشم انداز قشنگی !! فوق العاده بود. مخصوصا به من
و محمد آقا بیشتر می چسبید چون اولین بازی بود که رفتن به پیچه بن رو تجربه می کردیم. بعد از کلی گشت
و گذار در دشت پیچه بن رفتیم گردنه سلمبار. با دیدن کاروانسرای قدیمی متروکه، داستانهایی
که پدربزرگم بارها و بارها از خاطرات سفرهاش از اندج به شهسوار با اسب و قاطر و حتی گاهی با
پای پیاده تعریف کرده بود برام تداعی شد. و ما هم میخوندیم "سلمباری رجه زنگی صدایَ..." اگر چه دیگه نه صدای زنگ قاطری میامد و
نه کاروانسرا رونقی داشت. برای اینکه شما هم در دیدن زیبایی های طبیعت الموت شریک
باشید این عکس ها رو در معرض دید شما
گذاشتیم. (بفرمایید به ادامه مطلب)
برگهای لوبیا در آغوش هم