انسان زندگی خود را ابتدا در دل کوه ها آغاز کرد و اولین پناهگاه و خانه او غارها بودند. اما بتدریج با پیدایش فناوری و تحول صنعتی و شکل گیری شهر و شهرنشینی و تمدن، انسان غارنشین  از کوه ها بیرون آمد و ساکن روستاها، شهرک ها و شهرها شد. اما تجربه بودن و زیستن در کوهستان هرگز از بین نرفت و هرگز از میان هم نخواهد رفت. همواره بخشی از آدمیان متناسب با شیوه اقتصادی زیست خود در کوهستان بوده ا ند.  به علاوه تحولات تاریخی و  توسعه اقتصادی و اجتماعی بسوی زندگی و تمدن شهری معنای دیگری برای انسان از کوه و کوهستان فراهم کرده است.


در  این مطلب می خواهم  با  توجه  به  پتانسیل  بالای  منطقهٔ  الموت  و  علی‌الخصوص  روستای  اندج  به  لحاظ  طبیعی ، اهمیّت  و  جایگاه  این  حوزه  تاریخی‌  را  از  جنبهٔ  بوم شناختی‌  و  طبیعت گردی  مورد  بررسی  قرار  دهم.


در تعریفی‌ ساده، طبیعت گردی  را  می‌توان  دیدار از مناطق  طبیعی  و دست نخورده  و  تماشای گیاهان  و  پرندگان  و ... نامید. با  نگاهی‌  ساده  به  طبیعت  پیرامون  روستای  اندج، نمونه‌ای  آشکار از  آنچه  در  ذهن  شما  به عنوان  مکانی  که  می‌توان  تعریف  طبیعت  گردی  را  در  آن  یافت،  نقش می‌بندد.  صخرها  و  کوه‌های  سر  به  فلک  کشیده، غار‌های  طبیعی  متعدد، جویبار‌ها  و  چشمه سارها،  درختان  استوار  و  تنومند...،  همه و همه  سخن  از  مکانی  دارند  که  می‌توان  چشم‌ها  را بست  و  هم نوا  با  آواز  پرندگان،  به  آرامشی  بی‌ نظیر  دست  یافت.  بدون  تردید  آنچه  در  نگاه  اول  نظر  هر گردشگری  را  به  خود  جلب  می‌کند،  فرم  و  ساختار  صخره هآیست  که  مشابه  آن  به  ندرت  در  دیگر  نقاط  ایران  قابل  مشاهده  است.  این  حصار  طبیعی  که  پیرامون  روستا  را  فرا گرفته،  منظره‌ای  بدیع  و  چشم  نواز  را  ایجاد  کرده  است. همچنین   وجود   غار‌های  متعددی  که  در اطراف  دو  رودخانه‌ای  که  گرداگرد  روستا  را  فرا گرفته،  از  دیگر  نکات  بارزی  است  که  بر  غنای طبیعی  این  روستای  زیبا  می‌‌افزاید.

از  این  جهت  می‌توان  اندج  را  به  عنوان  مکانی  که هنوز  با  آنچه  در  دنیای  مکانیزه  و  صنعتی امروز  فاصله دارد،  در نظر  گرفت.از  سوی  دیگر،  مسئله‌ای  که  امروز  نیاز  به  توجه  بسیار  دارد،  آگاهی‌ بخشی  مردم  روستا نسبت  به  سرمایه ی  شگرفی  است  که  در  اختیار  دارند.   آنچه  هم  اکنون  در  بخش  مسکونی روستا  شاهد  آن  هستیم، گواه  روشنی  است   بر  اهمیّت  این  نکته.  در  واقع  تغییر  ساختار  منازل  مسکونی،  ماشینهای  پارک  شده  در  کوچه  پس  کوچه‌های  روستا ، فاصله  گرفتن  مردم علی‌الخصوص  نسل  جدید  از  صحبت  کردن  به  گویش  اندجی  و ...  از  نشانه هایست  که  زنگ خطر   دور  شدن  و  فاصله  گرفتن  از  طبییت  دست  نخورده ی  اندج  را  به  صدا  در  می‌‌آورد.  از  این رو،  بر  عهدهٔ  تک تک  ما  دوستداران  طبیعت  و  بویژه  اندج  است   که  در  جهت  حفظ  و  نگهداری  از  این  میراث  گرانبها  اهتمام  ورزیم