این هم از قصه حسین که بخشی از سرگذشت او در فایل صوتی آورده شده است:

شخصی به نام حسینا در روستایی دور افتاده با همسرش با عشق فراوان زندگی میکرد. یک شب به یک مجلس شب نشینی دعوت شد. هرکسی تعریف نامزد خودش را می کرد، حسینا هم برخاست و از نگارش تعریف و تمجید کرد. پسر کچلی از روی حسودی و کینه ای که از او داشت درآمد و جواب حسینا را چنین داد:

حسینا کم بکن تعریف یارت                                    که من بسیار دیدم اون نگارت

نگارت آن کنیزان ولم بود                                      نمیدانم کجا گشته دچارت

اگر خواهی نشانش را بگویم                                   لب بالاش نشان خال دارد

حسینا از این گفته بسیار ناراحت شد و از مجلس بیرون رفت. کچل هم زودتر از راه دیگری به در خانه حسینا رفت. در را کوبید و دلارام همسر حسینا بیرون آمد. کچل گفت: نامه ای از حسینا برایت دارم. دلارام تا دست برد نامه را بگیرد، کچل دست او را گرفت و ناخنش را به لب بالای دلارام کشید و لبش زخم شد. کچل پا به فرار گذاشت و حسینا به خانه آمد. حسینا دید که لب بالای دلارام زخم دارد، پرسید: این خال (زخم) تا قبل به لبت نبود؟ جریان چیست؟ دلارام به دروغ گفت:

حسینا خواب دیدم ، خواب دیدم                               چنین خواب خوشی هرگز ندیدم

                                   ز جا جستم لب بالا گزیدم

حسینا فهمید که او دارد دروغ میگوید، به او گفت:

لب پایین به دندانت قبوله                                    لب بالا نشان مردمونه

دلارام راستش را گفت و رو به حسینا کرده و گفت:

گر گندیده و گنده دهانی                                    که آورد نامه ای را ناگهانی

دستی بردم که نامه ات بگیرم                            دستم بگرفت و ناخن بر لبم زد

حسینا باز هم فکر کرد که او دارد دروغ می گوید!

حسینا گفت که اینجا جای ما نیست                          مکان و منزل و ماوای ما نیست

حسینا گفت به شاه شتردار                                    شترها را بیارید تا کنیم با ر

حسینا دلارام را ترک کرد و سر به بیابان گذاشت . حسینا وقتی راه افتاد برادرزن هایش جلوی او را گرفتند و گویا قصد جان او را کرده بودند، به او گفتند:

حسینا گله بر دان است بنشین                                پنیر و نون فراوان است بنشین

دو تا قوچ سیاه سردار گله است                            برای خرج مهمان است بنشین

دلارام فهمید که آنها می خواهند حسینا را ببرند و بکشند. به حسینا گفت:

حسینا گله بر دان است بگریز                               پنیر و نون فراوان است بگریز

دو تا تیر و قدک پر کرده دارند                            برای قاتل جان است بگریز

حسینا همین طور در راه نا معلومی می رفت. دلارام با گریه برسر پشت بام رفت و رو به مردم کرد و گفت:

شما که مردمان این دیارید                                   برید شاید حسینا را بیارید

یکی از مردم برخاست و به دنبال حسینا رفت. هر چه کرد حسینا برنگشت...

حسینا کوله بر پشت،کوله بر پشت                        تفنگ بر دوش و نی بر بند انگشت

حسینا لار می رفت لار می رفت                           گهی بر پشت و گه هموار می رفت

حسینا گوشه ای بنشست آرام                              به بالای سرش آمد دلارام

سه تا دستمال کتان پر بسته آورد                          نبات بود،پسته بود با مغز بادام

دلارام هر کاری کرد حسینا بر نگشت.حسینا رفت و 7 سال پیدایش نشد.پس از تحمل رنج های زیاد دلش دوباره هوای دلارام را کرد و به دیار خود بازگشت.او دید که عروسی دلارام است و دلارام به حمام عروسی رفته،زیر پنجره حمام رفت و این آواز را خواند:

هنوز جان در جسد دارد حسینا                             از اون لبهات رصد دارد حسینا

شنیدی ملک ری قیمت در آمد                              خریدار و سند دارد حسینا

منظور حسینا این بود که هنوز هفت سال تمام نشده که تو رفتی و ازدواج کردی،تو هنوز همان همسر و دلدار من هستی و من سند و مدرک دارم...

دلارام که فکر می کرد او زن گرفته در جوابش گفت:

حسینا زن گرفتی بارک الله                                 به قیمت چند گرفتی بارک الله

اگر مثل من است کاری نکردی                            اگر بهتر شده صد بارک الله

حسینا در جوابش گفت:

دیگه مثل تو که مادر نزاده                                 دیگه مثل تو که خدا نداده

                                 هزاران حیف که تو بی اعتباری

خلاصه حسینا دلارام را بخشید و آن دو دوباره باهم یا شدند و سالیان سال در کنا هم زندگی کردند.